Bir gün komşumuz Osman amca evimize gelmiş, bizi Pazar günü için öğle yemeğine davet etmişti. O gün bize bin kişinin çalışarak hazırladığı bir pasta ikram edeceğini de sözlerine eklemişti. Hayretle haykırmıştık. Bin kişinin pişirdiği pasta ha!... Aman Allah’ım!... bir cami kubbesi kadar bir şey olmalı bu… Pazar gününü sabırsızlıkla bekledik. Nihayet Pazar günü gelip çattı. Osman amcanın evine vardığımızda önce şaşırdık. Her şey eskisi gibiydi. Hâlbuki biz bahçede dağ gibi pasta olacağını düşünüyorduk. Yemeğe oturduk. Çorba, et, patates ve sebze yemeği vardı. Yemeği yedik ama alkımız hep pastada idi. Heyecandan titriyorduk. Nihayet kapı açıldı. Betül teyze bir tepsi içinde pastayı getirdi. Bu, teyzemin her zaman yaptığı üzümlü pasta idi. Hiç de öyle büyük değildi.