Ali kafasına gelen top ile kitabından başını kaldırdı. Güneş gözünü indirirken karşısındaki yüzü çözmeye çalıştı. Elleriyle güneşin yüzüne gelmesini engellerken git gide yaklaşan Ayşe’nin yüzünü gördü.
-Özür dilerim, dedi Ayşe alaylı bir tavırla.
Ali kafasını iyice kaldırarak gülümsedi ve;
-Sende benimle kitap okusana, dedi.

-Bu kitapları neden okuyorsun, dedi.Ali yerinden doğrularak;-Annem hep; kitap okumayan insan yarım insandır der, dedi.-Bir insan nasıl yarım olabilir ki? dedi.-Yani kitap okumazsak hayal gücümüz, duygularımız ve düşüncelerimiz gelişmezmiş. Eğer bunlar olmazsa yarım insan olunuyormuş. Dedi.-Ama ben yarım insan olmak istemiyorum. Dedi.-İşte bu yüzden kitap okumalısın. Dedi.-Ama bu kitaplar çok sıkıcı. Dedi yüzünü asarak.