Harun uykusundan keskin bir çilek kokusu ile uyanmıştı bu sabah. Ne güzel de kokuyordu. Bu his onu çok mutlu etmişti.  Uzun süredir böylesine keyifli uyanmamıştı.  Ama yine de gözlerini açmıyordu .Uzun süre bu anın tadını çıkarmak istiyordu .Hayalinde kocaman sulu parlak mis gibi kokan bir çilek düşlerken kocaman bir gülümseme belirdi yüzünde.

     Ve yavaşça açtı gözlerini. Hepsi bir rüya ya da özlem dedi içinden fısıldayarak .Çok uzun zaman olmuştu gerçek bir çilek yemeyeli . En son dedesinin bahçesinde, çocuktu yediğinde. Yemyeşil hayat kokan bahçesinde . O zamanlar çocuktu ve hayatın tüm güzel tatlarını öğrenmişti. Ne güzeldi o günler .Hiç bu günlere özlem duyacağını hiç düşünmemişti. Oysa şimdi her şey çok farklıydı .

İnsanoğlu ona emanet edilen hayatın değerini bilmemiş ve hoyratça tüm güzellikleri tüketmişti. Önce sera gazı ile havayı kirletmiş, sonra atık maddeler ile suyu kirletmiş ve bilinçsiz yaşam tarzı ile toprağı kirletmişti. İnsanoğlu bu dünyaya ihanet etmişti. Sonunda iklim değişikliğinin etkisi ile dünya ısısı artmış, coşkun akan göller kurumuş,  toprak çoraklaşmış, tarımsal alanlar tükenmiş ekim olmadığı için organik tohum bulunamaz hale gelmişti. 

Harun ve ailesi eskiden çitçiydi. Dedesinden kalan tarlalarına ekim yapıyor ve elde ettikleri ürünleri satarak geçiniyorlardı. Bu kuraklık onları da vurmuş son sıcak esen rüzgârlarla birlikte tüm sebzeleri ve meyveleri kurumuştu. Artık ellerinde hiç ekecek tohumları kalmamıştı. Oysa tekrar başa döne bilselerdi bu hayatın, tekrar başlaya bilselerdi belki de……………..

    Harun yataktan kalktı ve duvarda mutlu günlerde dedesi ile birlikte çekilen fotoğrafa baktı . Ne  güzel günlerdi onlar. Ne kadarda mutlu gülümsüyorlardı. Eline aldı .Kolları ile sımsıkı sarıldı çerçeveye. Gözlerinden  çocukluğuna dair mutlu günlere ait damlalar süzüldü. Büyük bir sesle irkildi. Açık kalan penceresi rüzgardan aniden kapanmıştı. beklenmedik bu sesle birden  irkilmiş ve aynı anda elindeki çerçeveyi yere düşürmüştü. Siyah beyaz bir fotoğraf, cam kırıkları ve çam ağacından yapılmış kırık bir çerçeve . Suçluluk duygusu ile telaşlı bir şekilde toplamaya başladı yerden parçaları. Fotoğrafa bir şey olmamalıydı.

    Dikkatli bir şekilde alırken fotoğraf ile çerçeve arasında sararmış bir mektup olduğunu fark etti. Şaşırdı ,uzun bir süre baktı açmak ile açmamak arasında kaldı ve sonra yavaşça eline aldı .yıllar önce buraya konulduğu belliydi . Sararmış eski bir zarftı bu. Dikkatlice açtı zarfı. Sevgili torunum Harun diye başlıyordu. Dedesi tarafından Harun’a yazılmış bir mektuptu bu.

.

    Sevgili torunum Harun .Biliyorum ki yıllar sonra seninle birlikte olamayacağım .Oysa senin çocukluğunun geçtiği bahçede senin büyüdüğünü ve genç bir delikanlı olduğunu görmek benin en büyük dileğimdi. Senden, bizim en güzel hatıralarımızın hayat bulduğu bahçeyi her zaman yaşatmanı istiyorum .Bahçende eskiden olduğu gibi sebzeler ve meyveler yetiştir. Özellikle çilek .bilirim ki çilek kokusuna ve tadına bayılırsın. Ama bir gün olurda bahçende bir sorun yaşarsan diye şimdiden senin içi bir yerde tüm sebzelerin ve meyvelerin tohumlarının bulunduğu  bir çuval saklayacağım.