Written by Zeynep Berra

 (Yatağan İmam Hatip Ortaokulu)

Illustrated by

Zeynep (Yatağan İmam Hatip Ortaokulu)

Narrated by Ayşegül K. 

(6th Grade, Ali Tekinsoy Ortaokulu- Yusuf ÖZCAN)

Teacher in Charge: Derya BOSTAN

“Yeter artık bıktım!”

Bir taraftan bağırıyordu bir taraftan da kitaplarını etrafa çarpıyordu. Bıkmıştı artık bu sınavlardan, derslerden, sözlülerden. Her öğretmen durmadan öğüt veriyordu. İyiyi güzel yapacakmış da kötüden uzak durmalıymış da…. Anne babasına saygıda kusur etmemeliymiş de… 

“That’s enough! I’m fed up.”

She was screaming and slamming her books around. She was tired of the exams, lessons, quizzes. Every teacher kept giving advices. They always suggest to be a good person and stay away from bad, to respect his parents… 

Bunalmıştı artık. Küçük kardeşi sürekli ağlarken nasıl anlayabilirdi nefret ettiği matematiği? Arapça dersinde, İngilizce dersinde ödev verilen kelimeleri nasıl ezberleyecekti bu kadar kısa zamanda? Bir de geri dönüşüm proje ödevi vardı daha yapılacak. Sanki Yasmin’in süper güçleri vardı da bir şıklatmada tüm işlerini halledebiliyordu. Bir kedisi vardı ilgilendiği ona bile bir sürü laf duyuyordu. Neymiş efendim? Pire getirirmiş, hastalık getirirmiş, çok seversek ölürmüş… Sevgiden ölünür mü hiç?

She was overwhelmed. How could she understand the math that she hated when his little brother was crying all the time? In Arabic or English, how could she memorize the words given as homework in such a short time? And there was a recycling project assignment to be done. As if Yasmin had superpowers and could do all her work in a snap. She had adopted a cat, and she even heard a lot of complaints about it. Her parents always said it brought fleas, it brought diseases, it would die if we touched him so much… Is there anyone who ever die of love?

Tüm bunları düşünürken odasının altını üstüne getirmişti Yasmin. Dağıtmaktan yorulup yatağına oturduğunda şöyle bir göz gezdirdi etrafa. O anda pişman oldu yaptığından. Şimdi onca ödevin işin arasında bir de odasını toplaması gerekecekti. Sızlana sızlana etrafı toplamaya başladı. Annesi kardeşi ilgilenirken zaten çok yoruluyordu. Kendi işini kendisi yapmalıydı. Zaten kardeşi doğduğundan beri çok yalnızdı. Ne babası oynuyordu onunda ne de annesi ilgileniyordu. Birden ‘abla’ olmuştu, büyümüştü. Hiç sevmiyordu kardeşini. Sürekli ağlayan, altını pisleyen, kendi yemek yiyemeyen birini kim sever ki? Bıkmıştı artık tek başına uğraşmaktan her şeyle.

Yasmin turned his room upside down when she thought about all this. When she got tired and sat down on his bed, she looked around. She regretted at that moment for what she had done. Now, between all the homework and work, she would have to tidy up her room. Shee started whining and tidying. Her mother was already very tired since she had to take care of her little son. She’s been so lonely since her brother was born. Neither his father was playing with her, nor his mother was interested. All of a sudden, she was a big sister. She never loved his brother. Who loves someone who cries all the time, shits his pants, can’t eat his own food? She was tired of dealing with everything alone.

Yemekten sonra tüm akşam ödevleriyle uğraştı. İstemeye istemeye de olsa yaptı ödevlerini. Eksi almak istemiyordu öğretmeninden. İyice sıkılmıştı artık. Pencereden dışarı bakmak ayağı kalktı. Dışarı izlerse rahatlayacağını düşündü. Kafasını kaldırdı ve o anda bir yıldızın kaydığını gördü. Arkadaşından duymuştu yıldız kayarken dilek tutulacağını. Annesi ve sınıf öğretmeni bunun hurafe olduğunu söylemişti ama Yasmin yine de en çok olmasını istediği şeyi diledi.

“Sihirli güçlerim, sihirli bir hayatım olsun.”

After dinner, she did her homework all evening. She completed it , even if she was reluctant to do. She didn’t want to get a minus from the teacher. She was thoroughly bored. She got up to look out of the window. She thought she’d be relieved if she watched it outside. She raised his head and at that moment saw a star slip. She had heard from a friend that a wish would be made when the star was sliding. Her mother and classroom teacher said it was superstitious, but Yasmin still wished for what she most wanted to happen.

“Let me have magic powers, a magic life.”

Dileğini tuttuktan sonra bir süre dışarıyı izledi. Belki başka bir yıldız kayar diye düşündü ama başka göremedi. İyice yorulduğunu hissedince yatağına uzandı. Ertesi gün okul vardı ve erken kalkacaktı. Keşke okul olmasaydı… Mışıl mışıl uyumaya başladı yorgunluktan.

Sabah gözünü açtığında başında bir ağrı hissetti. Sanki bir yere çarpmış gibi ağrıyordu. Saate baktı.

“Olamaz geç kaldım saat 10 olmuş. Anne neden beni uyandırmadın?” diye bağırdı.

After keeping her wish, she watched outside for a while. She thought maybe another star would slip, but she couldn’t see any other. She felt tired and lay down on her bed. The next day, there was school and she was going to get up early. “I wish there wasn’t school…” she fell asleep.

When she opened her eyes in the morning, she felt a pain in her head. It hurted like she hit it. She looked at the clock.

“Oh, no, I’m late, it’s 10 o’clock. Mother, Why didn’t you wake me up?” she shouted.

Koşarak koridora çıktı. Telaşlandığı için fark edemedi tüm evin pembe renge dönüştüğünü. Eve kimse yoktu. Sadece fırından yeni çıkmış kurabiye kokusu vardı. Mutfağa girdi. Mutfak pespembeydi… Koku onu acıktırmıştı ve karnı guruldadı. Tam da o anda imkansız bir şey oldu. Masanın üstüne çeşit çeşit reçel, peynir, domates, sucuk, ekmek, portakal suyu…. Masa bir anda doluverdi. Mis gibi kokuyordu hepsi. Yasmin çok korktu. Hiç bir şeye dokunamadı. Sesi çıkmıyordu, konuşamadı. Evden dışarı attı kendini. Annesini bulmalıydı. Dışarı çıkmak için kapıyı açtı ve şok oldu. Uçsuz bucaksız bir yeşillik vardı önünde. Etraftaki tüm evlerin rengi pembeydi. Yasmin’in en sevdiği renk… 

She ran into the hallway. She couldn’t notice that the whole house had turned pink because she was worried. There was nobody at home. It was just the smell of cookies that had just come out of the oven. She went into the kitchen. The kitchen was pink … 

The smell made her hungry and her stomach rumbled. At that moment, something impossible happened. All kinds of jam, cheese, tomato, sausage, bread, orange juice on the table…. The table just filled up. They all smelled good. Yasmin was so scared. She couldn’t touch anything. She was unable to speak and threw herself out of the house. She had to find her mother. She opened the door to get out and was shocked. In front of her there was a green scenery. All the houses around were pink. Yasmin’s favorite color … 

Henüz şaşkınlığı geçmemişti ki annesini, babasını ve kardeşini gördü. Çok mutlulardı. Kardeşi ağlamıyordu. O da ne? Kardeşi koşuyordu, konuşabiliyordu. Annesi hiç yorgun değildi. Babası gülümsüyordu. Yasmin onlara seslendi. Bir anda kendini onların yanında buldu. Sanki rüyada gibiydi. Annesi her şeyi bilirdi en iyisi ona sormaktı.

“Anne, neler oluyor? Burası neresi? Kardeşim nasıl büyüdü bir gecede? Tüm evler neden pembe?”

Annesi bu sorulara şaşırarak cevap verdi.

“Kızım burası senin eserin! Dileğin kabul oldu. Burası evimiz, güzel gezegenimiz. Burası ‘Diğer Seçenek’ gezegeni”

She couldn’t overcome the shock yet and that she saw her mother, father and brother. They were very happy. Her brother wasn’t crying. What was that? Her brother was running, he could talk. Her mother did not look tired. Her father was smiling. Yasmin called out to them. She suddenly found herself with them. It was like a dream. Her mother knew everything, it was best to ask her.

“Mom, what’s going on? Where are we? How did my brother grow up overnight? Why are all the houses pink?”

Her mother responded to these questions by surprise.

“Yasmin, this is your work! Your wish has beengranted. This is our home, our beautiful planet. This is The Other Option Planet”

Yasmin anlayamıyordu. “Nasıl yani? Anne sen ne diyorsun? Dünya’ya ne oldu? Baba evimizi sen mi boyadın?”

Babası gülümsedi ve Yasmin’i sakinleştirmek için onun elini tuttu.

“Kızım sakin ol. Biz artık Dünya’da yaşamıyoruz. Diğer Seçenek’te her şey bize bağlıdır. Her şeyi, herkesi nasıl istersek öyle görür ve duyarız. Senin en sevdiğin renk pembedir bu yüzden evleri pembe renk görüyorsun. Annen ise tüm evleri mavi renk görür. Ben de kırmızı…”

Yasmin duyduklarına inanamaz. Biraz önce mutfakta olanlar… Aklından her geçen karşısındaydı. Demek dileği kabul olmuştu.

Yasmin couldn’t understand. “What do you mean? Mom, What are you saying? What happened to Earth? Dad, did you paint our house?”

Her father smiled and held her hand to calm Yasmin down.

“Girl, calm down. We don’t live on Earth anymore. In the other option, it’s all up to us. We see and hear everything, everyone as we please. Your favorite color is pink, so you see houses pink. And your mother sees all the houses blue. For me they’re red, though.”

Yasmin can’t believe what she’s hearing. What just happened in the kitchen … everything she thought about was in front of her. So her wish was granted.

Babası konuşmaya devam ediyordu. 

“Kızım sen kardeşinin hemen büyümesi isterdin. O yüzden onu konuşurken, yürürken görüyorsun. Ben de kardeşini öyle görüyorum. Ama annen onun hep minik bir bebek olarak kalmasını isterdi ve o kardeşini bebek gibi görmeye devam ediyor. Hepimiz kendi isteklerimizi yaşıyoruz. Bak şu ağaçlara, ne görüyorsun?”

Yasmin etrafını saran ağaçlara baktı ve ağaçların şekerlerle dolu olduğunu gördü. Pembe, turuncu, kırmızı şekerler ağaç dallarındaydı. Babası tekrar sorunca Yasmin yanıtladı: “Şeker görüyorum baba, bunlar şeker ağacı”

Her father kept talking.

“My little daughter, you’d want your brother to grow up immediately. So you see him talking, walking. That’s how I see your brother. However; your mother always wanted him to stay a little baby, and she continues to see him as a baby. We all have our own desires. Look at these trees, What do you see?”

Yasmin looked at the trees surrounding her and saw that the trees were full of candies. Pink, orange, red candies were on tree branches. When her father asked again, Yasmin replied: “I see candies, dad, these are candy trees.”

Babası hiç şaşırmamıştı bu cevaba.

“Tahmin etmiştim. Ben ise ağaçlara baktığımda en sevdiğim yiyecek olan börek görüyorum. İşte Diğer Seçenek’te ne isteksek onu görürü, ne istersek onu yaşarız kızım.”

“Peki babacım okulum, arkadaşlarım, öğretmenlerim?”

“Sen görmek istersen onlar seni görür. Sen okula gitmek istersen gidersin. Ödev, yazılı, sözlü… Bunlar sen istersen olur istemezsen olmaz.”

Her father was not surprised by this answer, “As I guessed… When I look at the trees, I see börek, my favorite food. This is The Other Option, we see what we want, we live what we want, daughter.”

“Daddy, what abou my school, my friends, my teachers?”

“If you want to see them, they’ll see you. If you want to go to school, you go. Homework, written exams, quizzes… they all happen if you let them happen”