Μια φορά κι έναν καιρό, όλοι οι ήρωες των βιβλίων «ζούσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Μέχρι που ξημέρωσε μια παράξενη μέρα, που βαριά ομίχλη σκέπασε τη Γη κι έκρυψε τον ήλιο. Η κυρία Γενναιοδώρα υποψιάστηκε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Και δυστυχώς, είχε δίκιο.

Α΄ Δημοτικό Σχολείο Παραλιμνίου Κύπρου

Από εκείνη τη μέρα, ελάχιστοι άνθρωποι έμπαιναν στο μαγαζί της. Όταν τους έλεγε καλημέρα, αυτοί μούγκριζαν κάτι μέσα απ' τα δόντια τους. Τα παιδιά δεν έπαιζαν στην αυλή, προτιμούσαν να κάθονται στο σπίτι. Δεν άνοιγαν πια βιβλία ούτε έκαναν ζωγραφιές. Οι μεγάλοι πήγαιναν νωρίς στη δουλειά κι επέστρεφαν αργά το βράδυ. Παρακολουθούσαν με αγωνία τις ειδήσεις και έδιναν οδηγίες στα παιδιά λες κι ήταν ρομπότ. Δεν προλάβαιναν μήτε να τα αγκαλιάσουν μήτε να τα χαϊδέψουν. Στο μαγαζί της κυρίας Γενναιοδώρας, οι αγκαλιές, τα φιλιά και τα χαμόγελα, έμειναν στα αζήτητα. 

«Ξέρω ποιος μπορεί να μας βοηθήσει. Πώς δεν το σκέφτηκα νωρίτερα!» φώναξε ένα πρωί η κυρία Γενναιοδώρα κι έτρεξε στη ντουλάπα με τις αγκαλιές. «Να το!» είπε μόλις είδε το μικρό μεταλλικό κουτί που έκρυβε εκεί. Το άνοιξε με προσοχή και με συγκίνηση πήρε στα χέρια της τη μαγική καρφίτσα που είχε σχήμα κουμπιού. Την έφερε κοντά στη χείλη της και ψιθύρισε τη λέξη    

«α γ κ α λ ι ά». Μια λάμψη φώτισε ολόκληρο το μαγαζί.

Ύστερα, την έβαλε στο πέτο της κι ανέβηκε στο ποδήλατο της. Θα πήγαινε να βρει τη φίλη της την Κατερίνα που ήταν νηπιαγωγός για να της κρεμάσει την καρφίτσα στο δικό της πέτο. «Αν οι φίλοι μου καταφέρουν να φτάσουν τη μαγική καρφίτσα στον Ραφτάκο, τότε... Τότε, ναι! Θα διώξουμε την γκρίζα ομίχλη!» σκεφτόταν καθώς έκανε πετάλι όσο πιο γρήγορα μπορούσε.

Η κυρία Γενναιοδώρα έφτασε στο σχολείο και βρήκε την κυρία Κατερίνα στην αυλή μαζί με τα παιδιά που τριγυρνούσαν κουρασμένα. Οι δυο φίλες αγκαλιάστηκαν σφιχτά. Τα παιδιά τις κοίταξαν παραξενεμένα και τότε είδαν την δασκάλα τους να κρεμά κάτι στο πέτο της.

2ο Νηπιαγωγείο Νέας Αρτάκης 

& Νηπιαγωγείο Αυλωναρίου

Μόλις η κυρία Γενναιοδώρα έφυγε, κορίτσια και αγόρια πλησίασαν να δουν τη ζακέτα της κυρίας τους. Ένα κουμπί... Τι περίεργο! Όμως, η δασκάλα τους δεν είχε γενέθλια εκείνη την ημέρα και τότε άρχισαν οι ερωτήσεις. Στην κυρία Κατερίνα, όπως και σε κάθε δασκάλα, άρεσε να μοιράζεται με την ομάδα της και εξήγησε το λόγο της επίσκεψης στους μαθητές της.

Τα παιδιά σκέφτηκαν να βοηθήσουν να βρουν λέξη που θα κάνει τον κόσμο να αλλάξει... Όλοι μαζί συμφώνησαν ότι αυτή δεν ήταν άλλη από τη     λέξη  "β ο ή θ ε ι α". Η κυρία Κατερίνα ψιθύρισε τη λέξη στο κουμπί που ήταν πολύ σημαντική.Αν περιέργεια έχεις κι εσύ να μάθεις, τον κώδικα πρέπει να σπάσεις! Ένα φως έλαμψε πάνω στο κουμπί σαν να κράτησε τη λέξη σαν φυλαχτό και αμέσως έσβησε. Στα μάτια των παιδιών εμφανίστηκε η ελπίδα!  

Η κυρία Κατερίνα έμεινε για λίγο σκεφτική. Ποιος θα συνέχιζε την αποστολή; Ακριβώς πάνω στην ώρα, η Φένια από το δημοτικό, που βρίσκονταν δίπλα στο νηπιαγωγείο, είπε με ευγενική φωνή: «Καλημέρα, κυρία Κατερίνα!». Η δασκάλα χαμογέλασε πονηρά! Μια ζέστη γέμισε την καρδιά της. Ήξερε ποιος θα συνέχιζε...

100ο Νηπιαγωγείο Αθηνών & 

 1ο Νηπιαγωγείο Λουτρών Αιδηψού

Η Φένια, άκουσε την κυρία Κατερίνα που τη φώναξε, πήρε το ΄΄μαγικό ραβδί΄΄ της και πήγε κοντά. Αγκαλιάστηκαν, είπαν τα νέα τους και η κυρία Κατερίνα, αφού εξήγησε, έβαλε την καρφίτσα κουμπί στο πέτο της Φένιας. Η Φένια ήταν τόσο χαρούμενη που η παλιά της δασκάλα τη διάλεξε για να συνεχίσει την αποστολή!

Η Φένια πήρε το κουμπί και ψιθύρισε τη λέξη:"α γ ά π η" Τότε το κουμπί άρχισε να βγάζει μια μελωδία μαγική! Η Φένια ακούγοντας τη μελωδία, έτρεξαν και άρχισαν να χορεύουν σε κύκλο γύρω της. Πόσο χαρούμενη την έκανε αυτό!  

Είναι όμως ώρα να πάει για κολύμπι που τόσο λάτρευε...Μα σε ποιον έκανε τη μαγική καρφίτσα; Δεν ήξερε. Η Φένια, λίγο αργότερα κολυμπούσε σαν δελφίνι και σκεφτόταν, σκεφτόταν, σκεφτόταν.. Μα, ναι! "Ξέρω ποιος μπορεί να συνεχίσει το ταξίδι του κουμπιού! Έι, Τριγωνοψαρούλη! Τριγωνοψαρούλη!!"

4ο Νηπιαγωγείο Βασιλικού

Ο τριγωνοψαρούλης ενθουσιασμένος που είχε κόψει το δίχτυ του ψαρά έκανε μια τούμπα, βγήκε ψηλά στον αφρό και τότε άκουσε τη Φένια που τον  φώναζε… Του εξήγησε ποια ήταν η αποστολή του για να αλλάξει ο κόσμος και η καρδούλα του χτύπησε δυνατά ... 

Πήρε με χαρά το κουμπί κι όταν έφτασε και πάλι στο σχολείο του, σκέφτηκε ότι η μαγική λέξη που έπρεπε να είναι η  "σ υ γ γ ν ώ μ η" που είχε πει νωρίτερα τα ψαράκια για τη συμπεριφορά τους. Όλοι μαζί την ψιθύρισαν, πάτησαν με αποφασιστικότατα το κουμπί και γέμισε ο βυθός χρώματα και φως!!! »,

Αμέσως άνοιξε ένα φωτεινό μονοπάτι και όλοι μαζί, ο τριγωνοψαρούλης, τα ψαράκια, η κυρά –σουπιά, το ακολούθησαν κι έφτασαν στην ακτή της. Αλατίας γιατί ήξεραν πώς θα συνεχίσει τη διαδρομή του το κουμπί...

Ευρωπαϊκό Σχολείο Μονάχου

Όταν ο Τριγωνοψαρούλης με το κουμπί έφτασαν στην ακτή της Αλατίας, βρήκαν τους βασιλιάδες των δυο γειτονικών πόλεων εξουθενωμένους από τον τσακωμό. Τότε, ο Τριγωνοψαρούλης τίναξε δυνατά το κουμπί-καρφίτσα στην επιφάνεια του ποταμού και σκορπίστηκε παντού το φως της συγγνώμης. 

Το ίδιο το κουμπί-καρφίτσα προσγειώθηκε στο χιτώνα του βασιλιά Αλάτιου, ο οποίος είπε:

 «Ζαχάριε, μήπως έφτασε η ώρα να σταματήσουμε τον πόλεμο 

 επιτέλους και να φιλιώσουμε;"

«Αλάτιε, είναι καλή η ιδέα σου!  Η ειρήνη είναι το σημαντικότερο πράγμα στη γη. Τίποτα δεν κερδίσαμε όλα αυτά τα χρόνια με τον πόλεμο…

Μόνο ανάλατα .. ορεκτικά και φαγητά…»

«Κι εμείς άνοστα γλυκά χωρίς ζάχαρη…Δεν είναι ζωή αυτή…Φταίμε όλοι. Χρειαζόμαστε και το αλάτι και τη ζάχαρη για να είναι όμορφη η ζωή μας!

 Χρωστάμε μία συγγνώμη στους λαούς της Αλατίας και της Ζαχαρίας!».

"Μια συγγνώμη κι ένα μεγάλο γλέντι για να γιορτάσουμε τη συμφιλίωση μας. Και βέβαια. Από δω και πέρα μόνο Φίλοι!"

Όλοι γιόρτασαν στο μεγάλο γλέντι που διοργανώθηκε στο ποτάμι. Έφαγαν γλυκές κι αλμυρές λιχουδιές, ήπιαν και στο τέλος έπεσαν μέσα στο ποτάμι κι άρχιζαν τα παιχνίδια στο νερό. Μέχρι και οι δυο βασιλιάδες βούτηξαν και συμμετείχαν στο μεγαλύτερο γλυκανάλατο μπουγελοπόλεμο που είχε ποτέ διεξαχθεί στην Αλατία και τη Ζαχαρία φωνάζοντας μηνύματα για τη φιλία. Ο Αλάτιος πριν βγάλει τον χιτώνα του για να κολυμπήσει στο ποτάμι, έπιασε το κουμπί-καρφίτσα, του φώναξε τη λέξη  "Φ ι λ ί α" και το έριξε στον βυθό.   

Το κουμπί συνέχισε το ταξίδι του, ακολουθώντας τα νερά του ποταμού που πλέον δε χώριζε αλλά- ένωνε τις δύο χώρες .

Η καρφίτσα-κουμπί ταξίδεψε στο ποτάμι κυλώντας με τα νερά του. Κατέληξε σε έναν πολύχρωμο βάλτο. Στον βάλτο εκείνο ζούσε ευτυχισμένα ένας βάτραχος. 

Ο βάτραχος αυτός που ενώ περίμενε για χρόνια μια πριγκίπισσα να τον φιλήσει, ένιωσε την αγάπη, όταν γνώρισε τη βατραχίνα του.

Δημοτικό Σχολείο Ξυλοφάγου

Ο βάτραχος είχε βγει να μαζέψει λουλούδια για την βατραχίνα του, όταν πρόσεξε κάτι! Ήταν ένα στρογγυλό αντικείμενο. Το πήρε στα χέρια του. Ήταν μια καρφίτσα-κουμπί! Ο Μεμιάς κατάλαβε ότι η καρφίτσα αυτή είχε κάτι μαγικό.. και ένιωσε την ανάγκη να πει μια λέξη σημαντική!

Ήταν η λέξη     "α π ο δ ο χ ή "  .   Τη λέξη αυτή την ένιωσε μέσα του βαθιά, όταν κατάλαβε ότι η βατραχίνα του, η δική του πρίγκιπα δεν ήρθε στη ζωή του για να τον αλλάξει, μα τον αγάπησε όπως ακριβώς ήταν!». 

Ο βάτραχος συγκινημένος, αντιλήφθηκε ότι έπρεπε κι αυτός με τη σειρά του να δώσει την καρφίτσα-κουμπί παρακάτω! Δυστυχώς στον βάλτο δεν είδε κάποιον εκείνη την ώρα να περνά. Έτσι ο βάτραχος με θάρρος ξεκίνησε το ταξίδι του! Ο προορισμός του δεν άργησε να φανεί! Ένας κήπος... 

Στον κήπο βρισκόταν ένα κορίτσι με κόκκινα μαλλιά. Ο βάτραχος χαμογέλασε. Είχε βρει σε ποιον θα έδινε την καρφίτσα!

Νηπιαγωγείο Μαντουδίου   &   Αγίου Κωνσταντίνου

«Μην ανησυχείς καλό μου κουμπί και αυτός ο κήπος κάποτε είχε χάσει τη λάμψη του, όπως και εσύ, μα με τη "σ υ ν ε ρ γ α σ ί α" καταφέραμε και πάλι να τον ζωντανέψουμε, γιατί η πραγματική λάμψη κρύβεται βαθιά  μέσα μας!!"   

Το κορίτσι με τα κόκκινα μαλλιά στεκόταν και θαύμαζε τον πανέμορφο και πάλι κήπο, όταν πρόσεχε κάτω στο χώμα δίπλα της ένα λαμπερό αντικείμενο. Έσκυψε και πήρε στα χέρια της, τίναξε τη σκόνη από πάνω του και του ψιθύρισε...

είπε το κορίτσι με τα κόκκινα μαλλιά και κύλησε  το κουμπί στη ράχη του ουράνιου τόξου και αυτό βρέθηκε στο κοκαλάκι που είχε η Φλο στα μαλλιά της.

Και νομίζω πως ξέρω ποια μπορεί να μας βοηθήσει.... βρίσκεται στην άλλη άκρη του ουράνιου τόξου...

Καλό ταξίδι καλό μου κουμπί...",

6ο Νηπιαγωγείο Χαλκίδας & Νηπιαγωγείο Πηλίου

"Ξέρω ποια λέξη θα του ψιθυρίσω! Από όλα αυτά που περάσαμε με το ποτάμι, μια λέξη μου έρχεται  στο μυαλό μου"  "Ε λ π ί δ α"

Η Φλο πήρε στα χέρια της το μαγικό κουμπί από τα μαλλιά της και φώναξε τη Μπιζ.

«Μπιζ κοίτα τι βρήκα!»

«Α! Το μαγικό κουμπί! Το ξέρω! Πρέπει να του ψιθυρίσεις μια λέξη για να αλλάξει τον κόσμο!»

  είπε η Μπιζ!

"Όμως Μπιζ πρέπει να βιαστούμε", είπε η Φλο."Πρέπει να πάμε το μήνυμα όσο πιο μακριά μπορούμε! Να μάθουν οι άνθρωποι πως ο κόσμος μας μπορεί να γίνει καλύτερος και ο πλανήτης μας μπορεί να σωθεί!" Το φεγγάρι που τους άκουγε είπε:

"Και εγώ θα βοηθήσω! Θα σας φέγγω από ψηλά"

Η Φλο και η Μπιζ ανέβηκαν σε ένα πολύχρωμο αερόστατο στο οποίο είχαν κρεμάσει μια κορδέλα με τη λέξη ΕΛΠΙΔΑ!

Ταξίδεψαν πάνω από πόλεις και χωριά και οι άνθρωποι έβλεπαν το μήνυμά τους. Ώσπου έφτασαν έξω από το Παρίσι. Είδαν από ψηλά τη Ματού. Η Φλο χαμογέλασε. Ήξερε ότι εκείνη θα συνέχιζε τη σημαντική αποστολή τους! Κατέβηκαν και έβαλε προσεκτικά το κουμπί στο παπούτσι της Ματού...