Δίκτυο Συνεργατικών Σχολείων 

"Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα και την Κύπρο"

Ένα συνεργατικό παραμύθι που ξεκίνησαν οι μαθητές του Νηπ. Κομοτηνής, συνέχισαν την ιστορία οι μαθητές του Νηπ. Ποταμού και έδωσαν το τέλος οι μαθητές του Νηπ. Άρνισσας!

Συγγραφείς/Εικονογράφοι:

Μαθητές Νηπιαγωγείου Κομοτηνής

"Ο φίλος μου, το Σπαθί"

...η αρχή...

-Είμαι λίγο ζωηρούλης. Η μαμά λέει πως τώρα που ήρθε η άνοιξη και θα ταξιδέψουμε ξανά, θα πρέπει να είμαι ήσυχος και να την ακούω. Όμως εγώ έχω άλλα σχέδια…

-Στη διάρκεια του ταξιδιού η μαμά έπιασε την κουβέντα και βρήκα την τέλεια ευκαιρία να το σκάσω. Ναι, να το σκάσω!

-Με ένα γρήγορο φτερούγισμα πέταξα πάνω από βουνά, λίμνες, δάση, μα κουράστηκα πολύ. 

-Φτερουγίζω χαμηλά, βλέπω κάτι άσπρο και λέω να ξαποστάσω. 

-Δεν ξέρεις πού είσαι; Της Κομοτηνής φυσικά! Είμαι εδώ στο δημοτικό άλσος πάνω από 50 χρόνια. Στηρίζομαι σ’ αυτό το λευκό μάρμαρο που έχει ύψος 14 μέτρα. Μάλλον γι’ αυτό με είδες από ψηλά, χελιδονάκι. Εγώ, να ξέρεις, είμαι πολύ σημαντικό για την πόλη μου. Εδώ από κάτω γίνονται πολλές γιορτές και εκδηλώσεις. Οι στρατιώτες κάθε Κυριακή κάνουν την έπαρση της σημαίας. Και ξέρεις γιατί όλα αυτά;

Είμαι εδώ ως φόρος τιμής στους ήρωες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. 

Όλοι οι επισκέπτες

με θαυμάζουν και

με φωτογραφίζουν.

  " Ένα χελιδονάκι στα Ανάκτορα!" 

...η συνέχεια...

Συγγραφείς/Εικονογράφοι:

Μαθητές 2ου τμήματος 

Νηπιαγωγείου Ποταμού

Ένα μικρό χελιδονάκι σε ένα

 ταξίδι που έκανε γνώρισε το «Σπαθί» στην Κομοτηνή.

Μια μέρα λοιπόν είπε στο φίλο του: 

-Σπαθί σε χαιρετώ, τρέχω να προλάβω και άλλους τόπους να επισκεφτώ, άλλα μέρη για να δω.

 -Πω πω πω θέα από ψηλά! 

Η θάλασσα δεν τελειώνει πουθενά! 

Αλλά γιατί να κουράζομαι να πετώ;

Χαχαχαχα... σ’ εκείνο το πλοίο θα σταθώ!

-Συγγνώμηηηη κύριε Γλάρε, μπορώ να καθίσω κοντά σου;Πού πάει η αφεντιά σου;

-Μικρέ, στην Κέρκυρα φτάνουμε… κοίτα αριστερά.. ένα παλάτι!

Δες ομορφιά στη θάλασσα κοντά!

-Είναι μαγικοοοό… τι είναι όλο αυτό;

-Είναι το ανάκτορο των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου, οι Κερκυραίοι το λένε και Βασιλικό παλάτι. Εκεί έμενε ο Άγγλος Λόρδος Μαίτλαντ, αλλά χρησιμοποιήθηκε και από το τάγμα των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου. Όταν ενώθηκαν τα Επτάνησα με την Ελλάδα το 1864, το ανάκτορο έγινε βασιλική κατοικία μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αργότερα ο βασιλιάς το

χρησιμοποιούσε για γραφεία

του κράτους. Σήμερα είναι εκεί

το Μουσείο Ασιατικής Τέχνης.

 -Τέλειο! Γιατί έχει δύο πύλες;

 - Μία είναι του Αγίου Μιχαήλ και η άλλη του Αγίου Γεωργίου.

- Βλέπω και πανέμορφους κήπους με εξωτικά δέντρα , λουλούδια, οχυρώσεις και πυργίσκους.