Elif, Türkçe dersinde "Duygularımı tanıyorum." konusunu işlerken biraz kafası karışmıştı. 

Mutluluk, üzüntü, öfke gibi duyguları biliyordu ama bazen içindeki hisleri tam olarak adlandıramıyordu.

Öğretmeni duyguların tıpkı renkler gibi olduğunu söylemişti. Her duygunun kendine özgü bir rengi vardı ve bu renkler kalbimizde farklı desenler oluşturuyordu.

Elif, öğretmeninin söylediklerini düşünerek bahçeye indi. Bankın etrafında iki arkadaşını gördü ve onlara yönelerek fikirlerini sordu.

Siz hissettiğiniz her duygunun ne olduğunu biliyor musunuz?

Ben her zaman anlamlandıramıyorum. Bazen üzgün müyüm yoksa kızdım mı bilemiyorum.

Ben genelde anlıyorum... Zil çaldı, gidelim.

Arkadaşının söylemi üzerine birlikte sınıfa çıktılar. Duygular hakkında bilgi edinmeye devam ettiler. Ancak Elif eve gitmek için sabırsızlanıyordu.

Elif eve gittiğinde odasına çekildi. Öğretmeninin sözleri aklından çıkmıyordu. Gözlerini kapattı ve kalbinin derinliklerine doğru bir yolculuğa çıktı. Birden kendini rengarenk bir bahçede buldu.

Sarı papatyalar neşeyi ve kahkahayı simgeliyordu. Onların arasında koştururken Elif içini kıpır kıpır eden bir mutluluk hissetti. Sonra mavi unutma beni çiçeklerini gördü. Onlara dokunduğunda içini hafif bir hüzün kapladı. Belki de kaybettiği oyuncağını hatırlamıştı.