«Μια ιστορία για ένα μαγικό δάσος…  

ένας δάσος με φωνή και καρδιά, που μας άνοιξε την πόρτα στη φαντασία.  

Αφιερωμένη από τα παιδιά του 6ου Νηπιαγωγείου Τυρνάβου  

σε όλους εσάς που συνεχίζετε να ακούτε τη φωνή της φύσης  και να την κρατάτε ζωντανή.»

Μια φορά κι καιρό, σε μια μεγάλη πόλη, ήταν ένα όμορφο δάσος. Τα δέντρα τραγουδούσαν κάθε πρωί, τα πουλιά κελαηδούσαν, και τα ζώα έπαιζαν χαρούμενα κάτω από τη σκιά των φύλλων.

       Μια μέρα όμως, τα δέντρα άρχισαν να                ψιθυρίζουν ανήσυχα.  

«Ο αέρας έγινε βαρύς», είπε η καστανιά. 
 «Το ρυάκι μου μίκρυνε», παραπονέθηκε η λεύκα. «Κάθε μέρα ακούμε λιγότερα πουλιά», είπε  είπε η βελανιδιά με λύπη.

Τα ζώα τρόμαξαν. 

Ο σκαντζόχοιρος δεν έβρισκε πια τροφή, τα πουλιά έφευγαν μακριά, 

και τα λουλούδια μαράθηκαν.

Μια νύχτα, το δάσος αποφάσισε να μιλήσει. Όταν πέρασαν από εκεί κάποια παιδιά, άκουσαν ψιθύρους. «Παιδιά! Μπορείτε να μας βοηθήσετε;» Τα παιδιά σταμάτησαν, ξαφνιασμένα. «Ποιος μιλάει;» ρώτησε ένα από αυτά. «Εμείς, τα δέντρα και τα ζώα!» απάντησε το δάσος. «Πονάμε! Οι άνθρωποι κόβουν τα δέντρα, πετούν σκουπίδια, ρυπαίνουν τον αέρα. Αν δεν αλλάξει κάτι, θα χαθούμε!»