İstanbul’un serin bir bahar akşamında, Boğaz’a nazır tarihi bir kütüphanenin yüksek tavanlı salonunda beş genç zihin, ahşap bir masanın etrafında toplanmıştı. Masanın üzeri pergeller, cetveller, farklı lehçelerde yazılmış matematik kitapları ve yarım kalmış çay bardaklarıyla doluydu. 

Bu ekip, Türk Dünyası Matematik Olimpiyatları için bir araya gelmiş bir araştırma grubuydu.

Atabey, Türkiye Türkçesiyle konuyu açtı:

-Arkadaşlar, bugün Pisagor Teoremi ve üçgenlerin alanı üzerine yoğunlaşacağız. Önce dik üçgenle başlayalım.

Kazakistan’dan gelen Esim (Anıl), defterine bir şekil çizerken başını kaldırdı.

Atabey bizde bu şekle üşburış (üçburış) denir. Ama kenarlarını isimlendirirken sizin 'kenar' kelimeniz yerine biz qabirğa (kaburga) demeyi tercih ederiz.

Çünkü bir üçgenin kenarları, tıpkı göğüs kafesi gibi şeklin iskeletini oluşturur. Bu dik üçgenin tik qabirğaları (dik kenarları) birbirine diktir.

Özbekistan’dan gelen Zaynab (Zeynep), Esim’i onaylayarak ekledi: 

Bizde de benzer şekilde tomon (taraf) veya qirra (kıra/kenar) kullanılır. Ama en önemlisi, şu 'hipotenüs' dediğimiz en uzun kenar. Biz ona gipotenuza desek de aramızda konuşurken bazen 'en büyük tomon' deriz.

Azerbaycan’dan Aişə, elindeki iletkiyle (açıölçer) açıyı ölçerken söze girdi:

-Baxın uşaqlar, bu düzbucaqlı üçbucaqda en mühim olan şey bucaqların (açıların) cəmidir. Siz 'açı' diyirsiniz, biz 'bucaq'. Aslında ikisi de aynı kapıya çıkıyor. Bir köşeye, bir sığınağa bakıyoruz.

Türkmenistan’dan Kerem, sessizliğini bozarak Türkmen Türkçesinin zarif tonuyla konuştu: 

-Bizde de burç denir. Ama biz matematiği sadece sayılarla değil, görsellerle de eşleştiririz. Mesela bu açının derecesini ölçerken, biz o açıklığa burç ölçegi deriz. Sizin 'derece' dediğinize biz de dereje deriz.

Atabey, tahtada bir örnek çözmeye başladı. Ancak heyecanla x’i yanlış yazdı. Aişə hemen müdahale etti:

Dayan Atabey! Burada bir səhv (sehv) eledin.

Sehv mi? Bizde 'sehven' diye bir kelime var, 'yanlışlıkla' anlamına gelir ama biz günlük dilde 'hata' veya 'yanlış' deriz.