The Greek version...

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας πελαργός που τον έλεγαν Πολλυάννα και αγαπούσε πολύ τα παιδιά. Μάλιστα τα πρόσεχε τα παιδιά από όταν έπαιζαν στην αυλή του σχολείου και τα συμβούλευε. Πολύ συχνά τους έλεγε ιστορίες.

Της άρεσε λοιπόν της Πολλυάννας να κάθεται στη φωλιά της στο καφασωτό πάνω στην κολόνα του ηλεκτρικού ρεύματος και να παρακολουθεί την κίνηση στην πόλη.

Ένα βράδυ η πόλη βυθίστηκε στο σκοτάδι, διότι η Πολλυάννα ο πελαργός είχε την κακή συνήθεια να τσιμπάει τα καλώδια. Όλοι ήταν αναστατωμένοι και κυρίως ο Δήμαρχος. Κάποιοι πολίτες κατηγόρησαν την Πόλλυ και ότι έπρεπε να φύγει. Τα παιδιά όμως την υπερασπίστηκαν και η Πολλυάννα έμεινε.

Μια φθινοπωρινή μέρα, η Πολλυάννα επισκέφτηκε το κοντινό δάσος όπου συνάντησε άλλα ζώα που ετοιμάζονταν να πέσουν σε λήθαργο και τους υποσχέθηκε μια ιστορία. Εκεί συμβούλεψε και το γεράκι να λυπηθεί τον κοκκινολαίμη και να του χαρίσει τη ζωή.

Στο δάσος ξαφνικά ακούστηκαν πυροβολισμοί και φωνές ανθρώπων που έψαχναν την Πολλυάννα τον πελαργό. Ήταν κυνηγοί.

Τα άλλα ζώα αμέσως συμβούλεψαν την Πολλυάννα να φύγει με τα πόδια και να μην πετάξει για να μην την δουν οι κυνηγοί. Όμως μετά από ώρα η Πολλυάννα κουράστηκε και καθώς περπατούσε σε ένα έλος κόλλησε και έμεινε εκεί, Η νύχτα άρχισε να πέφτει και η Πολλυάννα αποκοιμήθηκε....

Εντωμεταξύ στην πόλη, όλοι ήταν ανάστατοι και ιδιαίτερα τα παιδιά που δεν έβρισκαν την Πόλλυ. Πήγαν λοιπόν στον Δήμαρχο και αυτός με τη σειρά του κάλεσε τον Ντεντέκτιβ Στορκ.

Ευτυχώς, ο Ντεντέκτιβ Στορκ βρήκε την Πολλυάννα και συμβούλεψε τον Δήμαρχο να την προστατέψει. Ο Δήμαρχος έβαλε την Πολλυάννα στο Γυμναστήριο του σχολείου.