DURU’NUN GİYSİ KUMBARASI

     Duru ilkokul 3.sınıfa giden, kitap okumayı çok seven, derslerinde başarılı, çevresine karşı duyarlı bir öğrenciydi. 

      Duru sınıfta arkadaşlarıyla iyi geçinir, teneffüste arkadaşlarıyla oyun oynar, herhangi bir sorun olsa, yapıcı ve pozitif tavırlarıyla arkadaşlarına örnek olurdu. Bir gün Duru okuldan eve dönerken sokakta çöpün kenarında gelişigüzel atılmış giysiler gördü. Çevre kirliliği ve ülke ekonomisi açısından giysilerin  israf olduğunu biliyor,  bu durumu kafasına takıyordu. Bir de evlerinde eskimiş giysiler vardı, bunları farklı bir şekilde değerlendirmeyi, tasarruf bilinci oluşturmayı, atıl duruma gelen eşyaları geri dönüştürmeyi, geri dönüştürülebilir atıklara  çözüm üretmeyi veya giysilerin birilerine faydalı olmasını  istiyordu.

      Bir gün sınıflarında öğretmeni tasarruflu olma konusunda öğrencilere  bilgiler veriyordu. Öğretmenleri evde, okulda, işyerlerinde her yerde tasarruflu olunabileceğini anlattı. Bunun üzerine Duru öğretmenine:

_ Öğretmenim evimizde atıl duruma  gelen giysilerle tasarruf yapabilir miyiz? diye sordu.

Öğretmeni Duru’ya:

_ Tabii ki yapabiliriz Duru, hadi hep beraber düşünelim, dedi.

Duru:

_ Öğretmenim, okulumuzda ve evlerimizde geri dönüşümü yapılabilecek  giysileri biriktirip, hatta kullanılabilecek durumda, yırtık ve lekeli olmayan giysilerimizi, GİYSİ KUMBARASI tasarlayıp onun içinde toplasak ve ihtiyacı olan insanlara versek nasıl olur? Hem giysi ihtiyacı olanları sevindirmiş oluruz hem de ev ekonomisi, ülke ekonomisi için tasarruf yapmış oluruz. Ne dersiniz? ZEYNEP ÇAYIR ÜNYE BİLİM VE SANAT MERKEZİ

 Servet UÇAR Adana Yüreğir Vehbi Necip Savaşan İlkokulu

    -Fikrin güzel Duru teşekkürler. Kıyafet atıklarımızı daha  ne yapabiliriz? Çok kıyafet birikiyor veremiyorum hep çöpe atıyorum diyenlerdenseniz kolayca yapabilecek tavsiyeleri veriyorum.

   - Kıyafet atıklarının nerelere gittiğini ve ikinci el tüketim alışkanlıklarını gözlemlerken pazarları ve bu ikinci el atık kutularını araştırıyordum. Atık kutularına attığınız kıyafetler işlem uygulanarak geri dönüştürülmüyor fakat  ihtiyaç sahipleri insanlara yollanıyor. Aynı zamanda belediyeler ve bazı sivil toplum kuruluşları da iyi durumda ve kullanılır kıyafetleri alıyorlar. Bunların çoğuna iyi durumda olan kelimesini eklememin sebebi gerçekten kötü durumdaki ürünlerin ikinci el olarak verilmemesi gerektiğini düşünüyorum. Evde iyi durumda bulduğumuz giymek istediğimiz ama kullanamadığımız çoğu şeyi kesip biçiyoruz. Bir arkadaşım kestikten sonra kalan kumaş atıklarında kese kağıtları yapıp pazar alışverişine o kese kağıtlarıyla gidiyordu. Buna günümüzde kendin yap  deniyor ve oldukça popüler bir geri dönüşüm yolu. Aynı zamanda bazı belediyeler geri dönüşüm kutuları yapıyorlar ve oraya da tekstil atıkları için ayrılan bölmeler yapmaya başladılar. Gerçekten çok yeni ve biraz geç kalınmış bir uygulama gibi düşünebilirsiniz fakat evde biriken şeyleri çöpe atmaktansa oralara götürmek için zaman ayırmak gerçekten çok şeyi değiştiriyor. 2. El ürünlerin satımıyla ilgili uygulamalar ve bunları marka ayrıştırmaksızın alan markalar da var. Yine de

bunun tüketimi azaltıp azaltmadığıyla ilgili bir çelişki de var tabi. Aldığımız her ürünün olabildiğince zamansız parçalar olması ve uzun süre kullanmak en sürdürülebilir yöntemlerden biri tabi ki.

     -Bu nedenle en önemli şey ilk başta tüketim ve atık alışkanlıklarımızı değiştirmek. Kendiniz için aman bir tek ben yapsam ne değişebilir ki diye düşünebilirsiniz. Evet dünyaya göre küçük yaratıklarız ama dünyaya verdiğimiz zarar kendimizden çok çok daha büyük.

1)      Alışverişe çıktığımızda ve ürünlere göz atarken buna gerçekten ihtiyacım var mı sorusu o ürünü alıp almamaya karar vermemize çok yardımcı olabilir.

3)      Seri üretim bir marka yerine ikinci eli tercih etmek.

4)      Ekolojik kumaşları ve organiği tercih etmek

5)      Yerel markaları desteklemek. Türkiye deri ve kumaş sanayinde gerçekten çok fazla ürüne sahip bir yer

6)      Ucuz olan yerine kaliteli olanı tercih etmek

8)       Kıyafetleri sadece ihtiyaç olduğunda yıkamak, her seferinde değil.