Merhaba ben Cesur, 

Ben bir şehrin parkında yaşayan bir kara kaplumbağasıyım. Benim ismimi kimin verdiğini merak ettiyseniz hemen söyleyeyim. Bu parka sürekli gelen, hayvan sever, küçük dostlarım bana bu adı verdi. Ben bu parkı avucumun içi gibi biliyorum. Bu parkta çok güzel oyuncaklar var. Güzel kaydıraklar, salıncaklar, çok güzel bir kum havuzu... Tabi ki de güzel çiçekler ve banklar, bir sürü çimenlik alan kum havuzu...

Parka her gün gelen çocuklar var. Onları da size tanıtmak isterim: Belinay, Eray, Bircan, Begüm, Eylül, Elif Naz, Züleyha, Zöhre.

Onlar her parka geldiklerinde mutlaka beni bulurlar. beni bulmadan parktan ayrılmazlar. Bana gelirken yeşillik, marul, meyve, hele yazın en çok karpuz kabuğu getirirler. Karpuz kabuğuna bayılırım. Sözü biraz da onlara bırakıyorum:

Eray: Ben Eray, biz Cesuru babamla bir caddenin ortasında tek başına araçların arasında karşıdan karşıya geçmeye çalışırken bulduk. Yalnız ve üşümüştü. 

Çok yardıma ihtiyacı vardı. Onu yanımıza aldık evde birkaç gün bir kartonun içinde beslemeye başladık.

Arkadaşlarım Belinay, Bircan,Begüm,Eylül, Elif Naz, Züleyha ve Zöhre ile onu tanıştırdım. Onlar da bir kaplumbağa ile tanışmak ve ona yardımcı olmak onları çok mutlu etmişti. Onu yolda bulduğumuz için Cesur adını koyduk. 

Belinay: Değerli arkadaşlarım, Cesur ile tanıştığımda çok ürkek ve bizden çok çekinen bir hayvandı . Zamanla bizi tanıdı onu sevdiğimizi anladıkça bize güvendi. Bizi bir arkadaş olarak görmeye başladı.

Bircan: Ona ilk başta kartondan bir yuva yaptık. Ona her gün düzenli olarak baktık, besledik, ona sevgi gösterdik. O da bunlara karşılık verdi.

Onu tanıdığım için çok mutluyum. Bir hayvanın hayatına dahil olmak ona yardımcı olmak çok güzel bir duygu. Günler geçtikçe artık onun karton kutudan sıkıldığını, dışarıya çıkmaya çalıştığını, çimenlik alanlara gitmek, dolaşmak  istediğini fark etmeye başladık.  O da haklıydı tabi. Doğaya ait bir canlı günlerce karton bir kutuda nasıl durabilirdi ki?

Begüm: Cesur'u ilk bulduğumuzdaki üşümüş ve korkmuş haline çok üzülmüştüm. Hatta onu bizim eve almak istemiştim. Fakat, annem ve babamın cevabı tabii ki olumsuz oldu. Bu yüzden geç saatlere kadar Cesur'un başında bekliyordum. 

Bu durumu gören arkadaşlarım Eray'ın evinde kartondan bir ev yapabileceğimizi söylediler. Çok rahatlamıştım çünkü Eray'ın ailesi benim ailemden daha hayvanseverdi ve Eray gibi güvenilir birinin evinde kalacaktı.

Tabii ki doğada yaşayan bir hayvan olduğu için onu serbest de bırakmalıydık. Bunu zor da olsa kabul ettim çünkü onun için iyi olan buydu.

Elif Naz: Küçük dostumuzdan ayrılmayı istemediğimizden onu evlerimizin yakınında bulunan parka götürdük. Orada onun için bir ev hazırladık ve her gün onu ziyaret etmeyi aksatmadık. Her gelişimizde onun için yiyecek getirdik. Ev kirlendiğinde değiştiriyorduk. Eray'ın evinde bir sürü karton kutu vardı. Onları birleştirerek ev yapıyorduk. Bazen Cesur'un arkadaşları geliyordu. Onlar için de birer ev yaptık ve içine yiyecek koymayı da ihmal etmedik.